Chiang Mai II

Altijd leuk om ergens een scootertje te huren. Maar altijd ook weer ff wennen. Ze rijden hier ten eerste links. Ten tweede rijden ze overal, en hebben ze wel verkeersregels, maar doen ze daar niet altijd aan. Het is een beetje chaos, maar je raakt er snel aan gewend.

Onze eerste bestemming was Doi Suthep. Een tempel in de bergen. Mooie rit er naar toe en we waren blij dat we een scooter hadden. Beneden aan de berg werden de toeristen in kleine open minibusjes geladen voor de rit naar boven. Een enkele toerist die daar geen zin in had liep eigenwijs de berg op. Zich kennelijk niet realiserend dat het 36 graden was, en hij nog zo'n 8 kilometer moest lopen.

Aangekomen bij de tempel werden we vriendelijk verwelkomd door een aantal verkopers met tekeningen. Na vriendelijk te hebben bedankt konden we beginnen aan de klim van 309 treden om ons boven te realiseren dat een jaar lang spinning en hardlooptraining niet voor niks is geweest. Met enig gemak liepen we de lange trap naar boven, gezamelijk met andere toeristen die compleet gesloopt en hevig zwetend en hijgend boven aan kwamen.

De tempel zelf was mooi, maar ook weer niet zo heel bijzonder. Veel goud en marmer. Wat wel opviel was de ongelofelijke hoeveelheid collectebussen. Op zo'n beetje elke vierkante meter kon je wel weer geld geven voor iets anders. Ze hadden zelfs een soort van brievenbussysteem met collectebussen. Zo kon je schenken aan bouw- en renovatieprojecten, maar ook aan blinde monnikken en studerende kinderen. Buiten op het pleintje hebben we nog even wat gedronken en werden we getrakteert op een optreden van kleine dansende meisjes in traditionele kleding. Dat was erg grappig, vooral bij de kleinsten ontbrak nog het een en ander aan de choreografie.

Na Doi Suthep hebben we nog even afgekoeld bij een waterval in de buurt en 's avonds zijn we nog de night market op geweest.

De volgende dag wederom met de scooter er op uit. Het was heet, echt heet. We zijn eerst bij een wat grotere waterval geweest waar we wat verkoeling hebben gezocht. Dat was echt heerlijk, want het was echt warm. Daarna op de scooter naar een hill tribe geweest. Prachtige tocht dwars door de jungle. Hoe hoger we kwamen hoe koeler het werd. Op en neer langs ravijnen. Ze doen hier niet aan vangrails, dus je moet er maar niet teveel over nadenken en voorzichtig rijden.

De hill tribe zelf viel tegen. Een stoffig dorpje waar een koffiestalletje staat. Ze schenken hier wel fanatastische koffie, want ze verbouwen hier arabica bonen. En ze weten ook hoe ze dat klaar moeten maken. Dus naar een lekker bakkie pleur maar weer terug door de jungle.

Het is nu zo rond 19.00 en zometeen gaan we een happie eten. We hebben allebei een enorm zere kont van 2 dagen scooteren. Morgen wordt het weer reizen. Ruim 8 uur met de bus naar Mae Hong Song. Kan niet zeggen dat ik heel veel zin heb in de reis, want Chiang Mai bevalt eigenlijk best goed, maar Mae Hong Song schijnt erg leuk te zijn.

Groetjes Mark en Iris

P.S. De eerste foto's staan online

Chiang Mai I

We hebben de vlucht weer overleefd. Helaas kunnen we niet zeggen dat het de meest comfortabele vlucht was die we ooit hebben gehad, maar we zijn er. Bijna 11 uur met China Air (geen aandrader), vervolgens 3 uur wachten en met een binnenlandse vlucht in een klein uurtje naar Chiang Mai.

We kwamen daar rond 12.00 aan (6 uur Nederlandse tijd). Compleet gesloopt. Een paar uurtjes geslapen en toen een flinke wandeling gemaakt over de Sunday Shopping Lane. Erg leuk, enorme markt. Straten vol met Thais houtsnijwerk, kleding en lekker eten. Om de 10 meter weer een andere Thai die niet geremd door enige vorm van zangles een klassieker aan het gillen is. Thaise mensen schamen zich doorgaans niet dat ze niet kunnen zingen.

Nu zitten we nog even op het dakterrasje van ons guesthouse. Niet al te laat naar bed. Morgen gaan we een scootertje huren en de omgeving verkennen.

Groetjes Mark en Iris

Nog een kleine 2 weken...

En dan vliegen we weer naar Azië. Een pre-honeymoon. We zullen zowel naar Thailand als Cambodja reizen. We kijken nu al uit naar elke dag heerlijk Thais eten, warme zon, strand en de lieve aziatische mensen.

Qua voorbereidingen is volgens mij ook alles geregeld. De visa voor Cambodja zijn binnen, de eerste binnenlandse vlucht is geboekt en we hoeven geen prikken. Nog een paar souveniertjes kopen voor mijn oude Thaise klasgenoten en dan kunnen wij over twee weken in het vliegtuig stappen.

Wij zijn weer te volgen via dit blog.

Groet,

Mark en Iris

Mumbai

In de taxi naar ons hotel, stilstaand bij een stoplicht, begon een jongen met een spons ons raam te lappen en heel zielig te kijken. Wat doe je? Geld geven, wegkijken? Het stoplicht sprong op groen, dus voor nu had het probleem zichzelf opgelost. Maar even later lopend over straat waren er ook diverse kinderen die geld wilden. We hadden tot nu toe nog niks gegeven, maar ja, waarom eigenlijk niet? Als je ze daarmee kunt helpen? Maar help je ze er echt mee? Het blijft een moeilijk dilemma... De volgende ochtend besloten toch maar geld te geven. Daar stonden we met ons goede gedrag, de kinderen stroomden toe en bleken ook bijzonder volhardend. 300 meter verderop liepen degene die niets hadden gekregen nog steeds mee. Tja, je kunt niet iedereen geven... Het blijft een beetje dweilen met de kraan open... En meelopen is nog tot daaraantoe, maar de kinderen weten hoe ze je aandacht moeten krijgen, ze raken je aan en trekken aan je, waardoor je jezelf eigenlijk nog meer een egoist voelt. Vervolgens liepen we in de volgende val, 2 monikken wensten ons ‘happy diwali'(het feest van het licht, wordt nu gevierd in India), begonnen ons touwtjes om onze pols om te binden en plaatsten een stip op ons hoofd. Allemaal voor extra geluk. Je denkt een lief gebaar, maar hier bleek voor betaald te moeten worden. We hadden er niet eens om gevraagd! We geven één monnik geld, en zeg dat ze moeten delen, waarop de andere monnik boos op ons wordt, hij wil ook geld. Wat zijn dat voor heiligen, die te beroerd zijn om geld te delen?

Omdat we hier maar een dag verblijven, hebben we ons niet bijzonder verdiept in de stad. We besluiten toch maar de toerist uit te hangen en willen de taxi nemen naar de ‘India Gate'. De taxichauffeur stapt lachend uit en zegt, ‘sir, then you'll have to go to Delhi!', wij kijken elkaar verbaasd aan, vervolgens zegt hij: ‘but I can bring you to the Gateway of India'. Oh, dat is ook goed, haha. De man lacht nog steeds, wij vragen hoeveel het gaat kosten, hij zegt 100 rupies. Dit lijkt ons redelijk, vervolgens begint hij weer te lachen en zegt, het is hier om de hoek, ‘but I can bring you for 50 rupies.‘ Nou ja, om de hoek kunnen we wel lopen. We komen bij het monument aan, een grote boog, gebouwd voor het bezoek van de Britse Koning George de Vijfde. Ironisch genoeg is deze poort 24 jaar later gebruikt om de Engelsen weer uit te zwaaien toen India onafhankelijk werd. Veel mensen komen hier samen, maar meer dan een boog is het ook niet. Dus *klik* foto maken en klaar. Op naar het Taj Mahal Palace, een mooi hotel gebouwd in Mumbai (en Obama is er nu). Toevallig is onze taxichauffeur er ook weer, ik vraag hoeveel het kost naar dit hotel. Hij begint een verhaal over dat je er nu niet in kunt, omdat Obama er is. De buitenkant is ook goed, zeg ik. Hij wil niet zeggen hoeveel het kost tot hij weer begint te lachen: ‘It's just in front of you, madam'. Ok, lekker ingelezen zijn wij weer, haha. De taxichauffeur vindt het wel grappig en biedt ons een toertje door de slums aan, maar omdat we er niet zoveel zin in hebben, slaan we dit maar af.

We gaan nog even wat lopen door Colaba en laten hier de kans om een echte filmster te worden aan ons voorbij gaan: 'Hello sir, I'm from Bollywood, do you want to play in a movie?', klinkt aanlokkelijk, maar helaas geen tijd. We besluiten naar ‘Banganga tank' te gaan. Dit schijnt een wijkje tussen de wolkenkrabbers te zijn met veel tempeltjes en een groot bad waar mensen baden. In dit bad staat een houten paal, volgens de legende heeft Heer Ram dit bad gemaakt door met een houten stok het midden van de aarde aan te geven. Dit blijkt echt een heerlijk rustig plekje te zijn en nog fotogeniek ook!

Op de terugweg begint de taxichauffeur over dat wij de rit gratis krijgen, als we maar langs een winkeltje van hem gaan. We zijn inmmiddels bekend met dit fenomeen, maar hebben er echt geen zin in. De chauffeur blijkt volhardend en zegt dat we naar de winkel moeten. Ik ben er zo klaar mee, dat ik hem nogal dwingend zeg dat ik er niet naar toe wil. Dit is al de tweede keer vandaag dat een chauffeur dit ons wil opdringen, maar ik wil helemaal niet naar een winkeltje, ik wil gewoon naar mijn hotel. Zowel bij de bedelaars, als bij de chauffeurs valt mij op dat de mensen vrij volhardend zijn, maar ik merk dat als ik laat zien dat ik boos wordt, de chauffeur gewoon luistert. Had ik deze techniek maar eerder uitgevonden.

Mumbai is een aparte stad, het heeft veel Engelse invloeden. We hebben zelfs de Indiase 'Big Ben' gezien. Toch merk ik dat ik een beetje klaar ben met het gezeur, als ik iets niet wil, dan wil ik het niet en moet je niet verder zeuren. Het is belangrijk als je Mumbai bezoekt, je een goed humeur hebt, want beetje bij beetje worden hapjes geduld opgegeten. Of ben ik mijn geduld gewoon kwijt geraakt in 3,5 week India? Misschien is het dan stiekem een heel klein beetje fijn om naar huis te gaan?

Goa deel 2

Aan al het leuke komt een eind, en zo ook bijna aan onze vakantie. De afgelopen week in Goa hebben we gerelaxed en in de zee gezwommen en nog meer gerelaxed en weer in de zee gezwommen. Oh ja, tussendoor nog een bananenlassi en een ananasshake gedronken. Wat een leven! Waarom zou ik nog terugwillen naar dat druilerige Nederland?

Het einde van het regenseizoen is bijna in zicht, wat ook betekent dat het er met de dag meer touristen naar Goa komen. Misschien is het dan toch maar goed dat we weg gaan? Gisteren nog even genoten van de regen, tijdens een bui zijn we de zee ingedoken. Toen de regen eenmaal voorbij was, hebben we nog een wandeling over het strand gemaakt tijdens zonsondergang. Toch ook leuk om te zien wat daar allemaal aan insecten, vissen en dieren leven. In het koraal waar het water blijft staan zie je slangetjes zitten, krabbetjes die snel wegduiken, op het strand zie je de vogels die dode vissen opeten en ondertussen maken de honden gezellig een wandelingetje met je mee.

Vanochtend hebben we uitgecheckt bij ons relaxte hotelletje (mocht je ooit naar Goa gaan, ga naar The Meems bij Ashwem beach), alleen het uitchecken ging niet helemaal zoals gehoopt. De rekening was 7000 rupies. Dus Mark betaalt en telt het geld voor de ogen van de jongen twee keer uit. De jongen zegt ok en Mark loopt naar onze hut om de tassen op te halen. Even later komt die jongen bij Mark en zegt dat hij 1000 rupies te weinig heeft betaald. Mark is verbaasd en zegt dat hij echt 7000 heeft betaald. Hij heeft het notabene nog 2 keer voor hem uitgeteld. De jongen houdt voet bij stuk en zegt dat hij echt maar 6000 heeft betaald. Mark is zeker van zijn zaak, maar volgens Mark ziet die jongen er ook niet uit dat hij aan het liegen is. Iemand heeft dus ergens 1000 rupies vanaf gepakt. De baas wordt erbij gehaald en die wordt boos op de jongen. Dan had hij het geld maar moeten uittellen waar Mark bij was. De baas wordt zo boos, en zegt tegen de jongen dat hij zelf het verschil moet terugbetalen. Dit is 16 euro, en dat is echt een hoop geld voor een Indier. Dit is ook niet onze bedoeling! Mark voelt zich nu schuldig en geeft de jongen nog 500 rupies. De baas pakt dit nog een keer terug, maar wanneer Mark wegloopt, steekt hij hem nog snel 500 rupies toe. In de taxirit baalden we toch een beetje van de situatie, zeker omdat Mark er zeker van was dat hij genoeg betaald had, waar wat dan die 1000 rupies gebleven? En om zo'n jongen dat geld te laten betalen, is ook weer zoiets.

De taxirit naar het vliegveld duurt anderhalf uur. Onze taxichauffeur is grote fan van Robben, en baalde dat Robben de kansen had gemist in de finale. Toch leuk, lekkere Indiase chitchat. Wat heerlijk toch, gewoon rustig rijden door een landschap met palmbomen, beetje kijken wat je om je heen ziet en je vaak verwonderen over soms voor ons gekke dingen, zoals koeien midden op de weg, honden die net voor je auto langslopen of auto's die voortdurend in een bocht, bergop, op de verkeerde weghelft rijden. Het lijkt alsof de chauffeurs hier beter kunnen rijden, maar het zou natuurlijk ook zo kunnen dat we gewoon geacclimatiseerd zijn en gewend aan de bizarre rijstijl. Zometeen vertrekken we naar Mumbai, jammer dat we deze vakantie moeten eindigen in een vieze, drukke stinkstad. Toch ben ik ook heel benieuwd naar deze stad en probeer ik het vertrek naar Nederland zo lang mogelijk uit te stellen. Ik heb gewoon nog anderhalve dag te besteden in Mumbai! Tot dinsdag!

Ashwem Beach, Mandrem, Goa

Toen we begin dit jaar nog niet wisten waar we op vakantie moesten spraken we iemand die tegen ons zei: 'Als ik op het strand in Thailand lig, wil ik naar Goa. En als ik op het strand in Goa lig wil ik naar Thailand. Het is allebei zo leuk'. Dat gaf voor ons een beetje de doorslag. We wilden erg graag terug naar Thailand, maar we moesten toch ook zeker een kijkje nemen in Goa.

Onze vakantiebestemming werd dus de provincie Goa in India. Mooie stranden, lekker eten, goed weer. Wat wil een mens nog meer. Uiteraard wijzigden onze plannen al snel toen we besloten ook de Taj Mahal en de Ganges te gaan bekijken, die liggen namelijk ietsjes uit de richting. Dus na ruim 2 weken flink te hebben gereisd is het nu dan echt tijd om uit te rusten.

In Cochin (waar we hiervoor dus waren) was het zaak om een leuke locatie te vinden in Goa. De Lonely Planet schreef er wat over, en op internet is genoeg te vinden. Dus wij vol goede moed op zoek. Ons doel: 'Een hut op het strand, of er iniedergeval heel dichtbij'.

Ons oog viel al snel op het gebied Agonda. Volop hutten daar. We hadden drie nummers genoteerd en bellen de eerste op. Een geemigreerde Duitser die een mooi resort heeft. Hij wist ons te vertellen dat we pech hadden. Doordat het regenseizoen steeds langer duurt had eigenlijk niemand zijn resort nog op orde. Niemand was nog open en iedereen was nog aan het opbouwen voor de start van het hoogseizoen half/eind November. Ook de 2 anderen die we belden in Agonda bleken nog niet open.

Na lang zoeken zijn we uiteindelijk uitgekomen bij een resort in het plaatsje Mandrem aan Ashwem Beach. En daar zijn we maandag in de avond gearriveerd.

Volgens een wat oudere hippy die hier al 5 maanden bivakkeert komt het hippy-gevoel uit de jaren 70 hier echt goed terug. Iedereen is ontspannen en relaxed. Er is een grote hang-hoek waar allemaal kussens en lage tafeltjes op de grond staan, en waar je lekker de avond kunt doorbrengen. Je kunt hier echt totaal ontspannen en iedereen doet dat dan ook.

Je vind hier hippies en gezinnen met kinderen. Vooral Duitsers en Fransen, maar ook een aantal verdwaalde Amerikanen. De bediening is compleet kansloos. Zowel Richard als Freddy (die door de mensen hier zo wordt genoemd vanwege zijn gelijkenis met een reeds overleden zanger) bakken er allebei niks van. Het zijn oprecht prutsers, er komt werkelijk geen bestelling goed aan, maar het geeft gewoon niet. Ze doen erg hun best en zijn zo vreselijk vriendelijk dat je er niet kwaad op kunt worden. Dat Freddy nog steeds niet weet waarom mensen hem Freddy noemen zegt volgens mij genoeg. En vriendelijk als ik ben vertel ik het hem uiteraard ook niet.

Een klein voorbeeldje. Er moest gisteravond gegeten worden. Richard beveelt mij de gegrilde kip aan. Ik twijfel nog of kip nou zo verstandig is om hier te eten en besluit te gaan voor de Kingfish. Richard zet vervolgens (terwijl hij net 2 cola bij ons heeft neergezet) doodleuk een Kingfisher bier neer en komt even later doodleuk aanwandelen met gegrilde kip (die overigens fantastisch smaakte). In Nederland had ik de bestelling teruggestuurd, maar hier maakt het me niet zoveel uit. We hebben er eigenlijk alleen maar om kunnen lachen

We zitten nu dus in een mooi hutje. Het is iniedergeval waterdicht, want het regenseizoen is hier nog niet helemaal voorbij. Tijdens het tikken van het eerste gedeelte van dit verhaaltje komt het hier echt met bakken uit de lucht. De stroom is ook al 5 keer uitgevallen tijdens het schrijven. Dat gebeurd geregeld door heel India, maar hier echt extreem veel.

Dinsdag zijn we begonnen met een kleine strandwandeling en werden we geconfronteerd met iets bizars. Overal op het strand lagen aangespoelde pijlstaartroggen. Echt enorme beesten. Ik had ineens niet zo heel veel zin meer om te zwemmen. Het idee dat je tegen zo'n beest aanzwemt en dezelfde behandeling krijgt als een zekere Australische krokodillenmafkees sprak me niet zo heel erg aan. Verderop lag een aangespoeld dolfijntje. De Indiers keken echter nergens van op. Bonden de dooie vissen met touw door hun oogkassen aan een grote stok en droegen ze het strand af. Waarschijnlijk hebben ze ze gewoon nog opgegeten ook.

Die dag zijn we naar Calangute geweest. We wilden graag catamaranzeilen, en dat moest daar kunnen aldus de Lonely Planet. Helaas pindakaas. Surfen en Parasailen kon, maar daar hield het wel een beetje op. In Calangute ben ik nog naar de kapper geweest, en we hebben er nog een hele schoonheidsbehandeling gehad inclusief scrub en maskertje. Erg lekker en ontspannen allemaal, maar verder niks voor mij.

Woensdag naar de markt in Anjuna. De grootste en bekendste markt van Goa. Vanuit het hele land komen ze er heen om werkelijk.... allemaal dezelfde troep te verkopen. Wat een teleurstelling. Alleen maar (nep) Kashmir Sjaaltjes en (nep) sierraden. Een Indier probeerde me nog een real Rolex te verkopen. Toen ik hem trakteerde op een 'Yeah Right' was het ineens een Indian Rolex en zakte de prijs aanmerkelijk.

De afgelopen twee dagen hebben we verder gespendeerd met liggen op het strand. Het weer en het water was perfect. Water een graad of 25, zon niet te heet. Lekker het water in en op het strand een boekie lezen.

Helaas heeft mijn darmvirusje van een week terug mijn afweersysteem toch wat verslechterd, want momenteel ben ik wat grieperig aan het worden. Gisteravond had ik weer wat koorts en vandaag voelde ik me weer redelijk als een vaatdoek. Het heeft me er echter niet van weerhouden lekker op het strand te liggen en in de zee te zwemmen. Gisteren zijn we naar een lokale apotheker geweest en vroegen we hem naar Ibuprofen. Wij hadden slechts een halve strip meegenomen op onze reis naar India, want wanneer gebruik je die dingen nou eigenlijk. Tot mijn verbazing kennen ze die dingen hier gewoon, en ondanks dat er groot achterop staat dat het alleen met een recept kan worden opgehaald waren we 20 rupies (16 cent) verder een strip rijker. Ik vraag me af wat ik hier nog meer zonder recept kan krijgen.

Nou maar hopen dat mijn griepje wat afneemt, want helaas vliegen we volgende week dinsdagnacht al weer terug naar Nederland.

Vanuit een (soms) nat maar warm en super-India.

Groetjes Mark en Iris

Mumbai (airport)

De Indiers kunnen het gewoon niet. Ook deze binnenlande vlucht loopt in de soep.

We hadden een rechtstreekse vlucht van Cochin naar Goa, met een tussenstop in Mumbai. We konden gewoon blijven zitten. Helaas werden we in Mumbai het vliegtuig uit gewerkt. Na ons te hebben gemeld bij de informatiebalie konden we nieuwe boardingpassen ophalen en opnieuw door de security.

Nu zitten we in de wachtruimte en heeft onze vlucht een uur vertraging. Overigens exact hetzelfde vliegtuig. Reden die wordt opgegeven is dat het vliegtuig te laat is binnengekomen. Dat is dus helemaal niet zo.

Zucht..........

Cochin (Kochi)

Bij aankomst werden we welkom geheten door de schoonmaak van het complex die gelijk in paniek raakten. Zowel de eigenaar als de eigenaresse waren op dat moment niet aanwezig, en wat doe je dan met 2 toeristen met grote rugzakken. Na telefonisch wat instructies te hebben gekregen besloten ze ons onze kamer te laten zien. Op zich een prima kamertje, bed wat hard en geen warm water, maar voor iets minder dan 15 euri per nacht kun je er niks van zeggen.

We hebben onze spullen van ons af gesmeten en een tuktuk richting het centrumpje gepakt. Cochin is echt een schattig plaatsje. 2 kleine winkelstraatjes met van allerlei restaurantjes etc. Een boulevard langs de zee en veel toeristen. En vooral dat laatste is erg prettig, want dat betekent dat de keuken hier ook wat internationaler is. En het Indiase eten, hoewel heerlijk, komt ons inmiddels onze neus wel een beetje uit.

Na wat te hebben rondgekeken naar een restaurantje besloten we te gaan zitten in een wat duur uitziend restaurant waar de ramen beslagen waren. We hadden het warm en dachten: 'daar staat de airco aan'. Ik had alleen maar zin in Fish & Chips, en dat hadden ze op de kaart. We hebben echt fantastisch gegeten, de kok had alles zelf gemaakt, zelfs de mayo bij de patatjes. Aan het eind nog lekkere chocolademousse en een stevige rekening voor toe. Maar het was het waard.

De dag daarna besloten we te gaan shoppen. Niet zo zeer om iets te kopen, maar meer omdat we onderweg allemaal leuke winkeltjes hadden gezien. We zijn met de veerboot naar Ernakulam gegaan. Cochin bestaat uit een aantal eilanden, waaronder Fort Cochin en Ernakulam. Ernakulam is zeg maar het hoofdeiland (en ligt aan het vaste land vast).

Voor het royale bedrag van 5 roepie (8 cent) konden we op de boot stappen, en ruim 20 minuten later stonden we op Ernakulam. We hebben daarna de tuktuk naar de shopping mall gepakt. We hadden 1 missie en dat is het aanschaffen van een Sony Cybershot cameraatje. We hebben namelijk alleen maar zo'n enorme spiegelreflextoeter en die willen we niet de hele tijd met ons mee zeulen, en we dachten we zijn in India, het is hier goedkoop! Nou niet dus. De camera was hier minstens zo duur, zo niet nog duurder dan in Nederland. Eigenlijk viel die hele mall wat tegen. Het was er vreselijk westers en er zaten alleen maar merkwinkels. Na er een vreselijk smerige pizza te hebben gegeten zijn we verder gegaan.

Aangekomen op 'Broadway', het shoppingcenter van Ernakulam hebben we daar wat rondgelopen. Ik heb er nog een zonnebril gekocht voor een habbekrats, aangezien Iris mijn echte Vietnam Ray-ban van een paar dollar had gesloopt. Voor de rest viel ook dit een beetje tegen. Terug op Fort Kochin hebben we een hapje gegeten. Ik besloot me te wagen aan een pasta en die viel niet tegen.

Vandaag hebben we het laatste stukje sight-seeing gedaan. In de 16e eeuw werd hier door de Portugezen een Fort gebouwd (vandaar Fort Cochin) wat later veroverd werd door de Nederlanders en daarna door de Britten. Volgens de boeken kunnen we de Portugees-Nederlandse historie nog duidelijk terug zien aan de smalle straatjes en de gebouwen. Het zal onze beperking wel zijn dat ons dat niet lukt, ze zien er wellicht Portugees uit, maar Nederlands??? Maar het is hier wel mooi.

Nadat we een tuktuk blij hebben gemaakt en hij ons rond mocht rijden hebben we onder andere een aantal kerken bezocht en onze voorvaderen op de Dutch Cemetary. De mensen zijn hier overwegend Christen. We komen hier maar weinig Hindoes, Sikhs of Moslims tegen. Een beeld of schilderij van Jezus kom je hier op elke vierkante meter tegen.

Na de kerkentour zijn we nog even richting het strand gelopen. We wilden de Chinese visinstallaties op de foto hebben. Al snel werden we gespot door de vissers, en moesten we uiteraard acte-de-presence geven op de installatie zelf. Aangezien niks in India zonder fooi gaat hadden we er eerst niet zoveel zin in, maar de foto leek ons leuk, dus wij de visinstallatie op. We kregen wat uitleg over vissen die ze hier vangen, en mochten daarna zelf in de touwen. De vissers deden erg hun best om het ons naar de zin te maken, spraken goed Engels en we werden van alle kanten gefotografeerd. Een leuke ervaring, en een verdiende fooi.

Dat de mensen hier Christen zijn heeft nog een ander voordeel. Ze hebben er geen probleem mee om af en toe een koei van de straat te slepen en te zorgen dat deze op je bord beland. Overal staat rund op de kaart. Ik zit mezelf nog steeds af te vragen of ik vanavond mijn tanden ga zetten in een lekkere bloederige pepersteak. Mijn verstand zegt niet doen, mijn buik zegt wel doen... We zullen zien wie er vanavond wint. Gezien onze reisplannen van morgen zal het waarschijnlijk toch een visje worden.

Morgen vliegen we van Cochin via Mumbai naar Mandrem, Goa. Daar hebben we een hutje aan het strand geboekt om onze laatste week in door te brengen. We hebben erg veel zin in nog een weekje strand. We hebben al gehoord dat het bij jullie in Nederland geen bijster goed weer is. Het zal er dus om hangen of we terugkomen.

Groetjes Mark en Iris