Het zit erop!
Over een klein half uurtje (10.30 hier) start de terugreis. Eerst met de taxi, vervolgens met de boot en dan op het vaste land met de bus naar het vliegveld. De eerste vertraging daar is binnen, want Nok Air heeft het vliegrooster aangepast, waardoor we pas om 19.30 in Bangkok zijn.
Vanuit Bangkok vliegen we vannacht om 2.30 terug naar NL. We hebben het super gehad! Tot in Nederand.
Groetjes Mark en Iris
Koh Phangan
Een zware reis
Het is zover. We moeten helaas de laatste etappe van onze reis beginnen (terugreis niet meegerekent). Maar niet voordat er nog even stevig gereisd wordt. Inmiddels schrijf ik dit verhaaltje vanuit Thailand en het is 11 april rond 22.00 lokale tijd (5 uur vroeger in NL). Op het programma stond de reis van Siem Reap, Cambodja naar Koh Phagnan, Thailand beginnend 10 april om 6.00 's ochtends.
De wekker gaat dus om 6.00 (wat verrekte vroeg is!). We pakken de laatste spullen in en lopen naar beneden voor het laatste ontbijt bij ons guesthouse in Siem Reap. Twintig over zeven worden wij opgepikt en half acht vertrekt onze VIP bus (luxe snelbus, enkele stop, met wc) naar de grens. Deze bus hebben wij eerder geboekt ($11 per persoon) want we zitten namelijk met een tijdslimiet. Onze trein richting het zuiden vertrekt 19.30 dezelfde dag vanuit Bangkok en deze moet worden gehaald! De snelbus doet de reis in zeven uurtjes, en dus hebben we ruim voldoende tijd.
Tien over zeven wordt er al op onze deur geklopt door de receptie. De bus is er.Tien minuten te vroeg, die is mooi op tijd! Een oude Ford bus staat voor de deur. Wij gooien onze bagage onderin en gaan zitten. Vervolgens rijden we nog ruim een uur rond om andere passagiers op te halen. Het eerste uur vertraging is daar.
Maar we hebben wat speling dus dat uurtje is geen probleem. Snel naar het busstation, bus wisselen naar VIP en gassen. Maar deze bus bleef maar rijden en rijden. Iris (die dus op een bus met WC had gerekend) stond inmiddels op knappen. Ik ben dus even naar voren gelopen om te vragen of de bus ergens kon stoppen. Twintig minuten later zou dat gebeuren. En inderdaad twintig minuten later was er een toilet.
Ik sprak de begeleider aan hoe het precies zat met de VIP bus. Maar helaas, meer dan twee woorden Engels kwamen daar niet uit. Alleen dat er bij de grens iets met een buswissel zou gaan gebeuren. De grens was echter nog ongeveer drie uur rijden.
Rond half twaalf kwamen we aan bij een international terminal. Een perfect Engels sprekende Cambodjaan vertelde ons dat we hier een half uur gingen pauzeren. Daarna gingen we naar de grens. Na de grensoversteek zouden er om 14.00 minibussen richting Bangkok vertrekken. Reistijd dan nog vier een een half uur.
Wij kijken elkaar eens aan en het rekensommetje was snel gemaakt. Wij gaan onze trein niet halen! Wij spoeden ons naar de Engels sprekende Cambodjaan en leggen hem ons probleem uit. Helaas is er slechts één conclusie. We zijn opgelicht! Of wellicht dat de meer juridische term misleid is; maar er wordt iniedergeval niet geleverd waarvoor is betaald. De Cambodjaan (van een andere organisatie) had slechts een advies voor ons: ‘Wil je je trein halen, pak dan een taxi'! En daar konden we het mee doen.
Dus om 12.00 wij met de gammele bus richting de grens. Bagage uitladen en lopen maar. Eerst met backpack op en ongeveer 32 graden ruim een half uur in de rij voor de douane van Cambodja. Daarna 300 meter lopen en daar wellicht nog langer in dezelfde temperatuur voor de doane van Thailand. Dit spreekt niemand aan, en mij ook niet. Maar over een jaar vind ik het vast heel leuk om te vertellen dat we letterlijk de grens zijn overgelopen met onze rugzakken.
De douane door en richting de taxiservice. Voor een kleine 1900THB (Thaise Baht, ongeveer 50 euri) richting het station van Bangkok. Een dikke drie uur rijden, maar we waren er dan ook iets over vijf. Perfect op tijd dus. Bagage gedropt en een lekker hapje gegeten. We hadden een wat rare treinticket waardoor we het eerste gedeelte van de reis in aparte coupes zouden zitten en dat hebben we ook nog recht kunnen zetten, dus de reis naar het zuiden kon beginnen!
En op zich ging de reis prima. Dankzij mijn lieve schoonmoeder die mij voor de reis een tweetal Themazepam tabletten heeft toegestopt (uiteraard maar één gebruikt (en twee grote bier (verstandig!))) heb ik echt perfect geslapen. Ik schat een uurtje of vijf, maar ik doe het er voor. Normaliter doe ik geen oog dicht, dus vijf uur slaap is echt perfect! Rond half zeven werd ik wakker, en rond kwart voor acht waren we in Surat Thani. Op het station direct de bus in, en nog ruim twee uur gereden. Daarna direct de boot op en daar pas ontbeten. Tocht met de boot ook nog drie uur.
Rond half een op 11 april waren we dus op Koh Phagnan. Een van de mooiste eilanden van Thailand. Met de taxi richting ons vooraf geboekte bamboehutje op het strand. Hier hadden we écht naar uit gekeken. We lopen het strand op, kijken elkaar aan en denken allebei hetzelfde: ‘dit is niet wat we willen!'. Een treurig strand, veel te kleine hutjes en praktisch uitgestorven. Op de foto zag het er mooier uit.
We hadden voor zes dagen gereserveerd, maar het bleek niet mogelijk slechts een dag te blijven. Of we moesten direct vertrekken, wat onze deposit van 1500thb (35 euri, 50%) zou kosten, of we moesten blijven en het volledige bedrag betalen. We konden het ook opnemen met het huurkantoor en hebben dan kans dat we onze deposit terug zouden krijgen.
Aangezien we deze beachhut echt niet wilden hebben we niet ingechecked. We zijn naar de buren gelopen en hebben daar de goedkoopste bungalow (voor onze bagage) en een scooter gehuurd. Dezelfde middag nog zijn we langs de stranden gereden en hebben een schitterend huisje geboekt aan een mooi strand. Rond 17.00 zaten we voor ons huisje, op een prachtig strand aan een heerlijke fruitshake, de laatste week genieten kan nu echt beginnen!
De Koh Phagnan bucket list:
- 1. Sonkran (het Thaise nieuwjaar. Groot feest! ) 13/4
- 2. Iris wil een Thaise Massage (ik niet)
- 3. We willen nog een avondje stappen. Maar de half moon partyleek ons toch niet wat, dus het wordt wat anders.
- 4. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 5. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 6. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 7. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 8. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 9. Relaxen, Relaxen, Relaxen
- 10. Lange reis terug. Start: 18/4 om 11.00 (taxi, boot, bus, vliegtuig). 18.00 in Bangkok. 2.30 die nacht terug naar NL (vliegtuig, uiteraard!)
Siem Reap II
Wij zitten nog steeds heerlijk te genieten in Siem Reap. Siem Reap is een relaxed stadje waar het toerisme aan het opkomen is. Dat kan heel slecht uitpakken, maar in dit geval maakt het van Siem Reap een supergezellige plaats. Je hebt hier Pubstreet, een soort Kao San Road (een drukke toeristenstraat in Bangkok), maar dan nog leuk en gezellig. Elke avond doen we een drankje op Pubstreet, zitten we met onze voeten in een aquarium en rijden we vervolgens weer terug naar ons guesthouse. Kortom, we vermaken ons prima!
Cambodja is een mooi land met lieve mensen. In Pnohm Penh hadden we nog een beetje onze twijfels over het land, maar dit alles is omgedraaid in Siem Reap. De mensen zijn altijd behulpzaam en dankbaar voor alles wat ze krijgen. Dat heb ik in bijvoorbeeld Vietnam wel anders meegemaakt.
Het blijft bizar om te zien hoe de oorlog z'n wonden in het land heeft achtergelaten. De gemiddelde leeftijd in Cambodja ligt rond de 20 jaar en Cambodja behoort nu nog tot de top 10 van armste landen ter wereld. Ik vermoed dat dit snel gaat veranderen als je ziet wat er in korte tijd is opgebouwd. Ik vind het indrukwekkend, elke keer als ik een oudere man of vrouw zie, kan ik alleen maar denken; ‘Wat heb jij een hoop meegemaakt'.
Iedereen heeft zo z'n eigen verhaal. Zo ook onze gids in Ankor Wat. Onze gids is 27 en heeft management gestudeerd. Toen hij zes maanden oud was overleed zijn vader. Zijn vader had het Pol Pot regime overleefd en woonde samen met z'n vrouw en drie kinderen op het platteland. Na de rode Khmer is het nog lang onrustig geweest in Cambodja en was het land nog een stuk armer dan het nu is. Zijn vader werd ziek en kreeg malaria, er bleken geen medicijnen voor en hij overleed. Moeder bleef dus achter met drie kinderen. Uiteindelijk heeft ze besloten onze gids naar de monniken te brengen. Dat is ook zijn redding geweest, daar kreeg hij goed onderwijs. Zo goed zelfs, dat hij naar de middelbare school kon gaan, als enige in z'n gezin. Hij kreeg les hoe hij gids kon worden. Na z'n middelbare school heeft hij dit enige tijd gedaan om zo geld te sparen voor z'n studie, deze heeft hij vorig jaar met succes afgerond. In z'n dorp zijn er maar 2 of 3 mensen die het zo ver schoppen, dus dat is enorm knap. Een beetje jammer alleen dat er geen werk is te vinden op zijn vakgebied, dus nu is hij maar weer als gids gaan werken.
Gisteren besloten we ons te verdiepen in de Cambodjaanse keuken, want het eten is hier bijna zo goed als in Thailand. We hadden een kookcursus geboekt, maar dat bleek niet zo'n succes. We stonden onder het strenge regime van een vrouwelijke kok. We zouden beginnen met een rondleiding op de markt, alleen het bleek te warm. Dit zou uitgesteld worden tot na de kookles. Van de rondleiding hebben we helaas nooit meer wat gezien. De cursus zelf was hakken en in de pan doen, niet te veel vragen stellen en tijd om foto's te maken was er eigenlijk niet. Mark werd snel weer terug op z'n plaats gezet toen hij een foto van mij wilde maken. Het toppunt was nog dat tijdens het loempia rollen ik letterlijk een tik op m'n vingers kreeg omdat ik de verkeerde kant op rolde. Maar wehebben de recepten meegekregen en nu kunnen we het thuis rustig overdoen, wanneer het wel leuk is. En gelukkig hebben we tripadvisor. Als het Mark niet bevalt, neemt hij wraak via deze website en zal het niet nalaten alle slechte punten te benoemen.
Vanochtend hebben we een fietstocht gedaan. Dat was echt heel leuk! Over het platteland, allemaal binnendoorweggetjes en plekjes waar je anders nooit zou komen. En iedereen die naar je zwaait en naar je lacht. Halverwege kreeg Mark nog een lekke band, dus moesten we wachten in een dorpje. De kindjes vonden het in ieder geval erg interessant en daar hebben we een paar leuke foto's van gemaakt. We hebben ze zojuist laten ontwikkelen, zodat de gids ze de volgende keer mee kan nemen naar die kinderen. Mark heeft nog Nederlandse les gegeven aan een meisje wat sjaaltjes en blikjes drinken verkocht. Dus de volgende keer dat daar een Nederlander aankomt zal ze zeggen: ‘Wil je een sjaal kopen? Misschien als je straks terug komt?'. Uiteraard heeft Mark ook hier een recensie voor geschreven op Tripadvisor. Een goede wel te verstaan.
Verder hebben we vandaag nog een beetje gerelaxed en vanavond een heuze Paasmaaltijd gehad in een Frans restaurant. Lamskoteletten en een heerlijk chocoladetoetje. Morgen gaan we nog een keertje tempelhoppen en daarna hebben we een lange reis richting het zuiden van Thailand (7 uur met de bus, 10 uur met de trein en 2 uur met de boot), maar dan zitten we wel met onze bips op het mooiste eiland van Thailand!
P.S.: We hebben nieuwe foto's toegevoegd aan het album Siem Reap
Siem Reap
We zijn aangekomen in Siem Reap na een goede busrit. Redelijk comfortabele bus en slechts 1 uur te lang over de rit gedaan. Could be worse.
Siem Reap staat bekend om de schitterende tempels. Sommige mensen hebben wel gehoord van Angkor Wat en Angkor Thom (ooit een complete hoofdstad geweest). Maar er blijkt meer te zijn. In een straal van 40 kilometer rond Siem Reap heb je nog veel meer prachtige tempelruines. Hoeveel het er precies zijn weten we niet, en we weten ook niet of dat bekend is. Wel worden er nog steeds nieuwe ruines gevonden.
Dus na onze aankomst zijn we het centrum in gedoken. We hebben daar een tourtje geboekt en een hapje gegeten. Hier staat op elke hoek van de straat een dr. Fish tank en voor $5 kun je daar met z'n tweeen een half uur inzitten met je stinkvoeten, en krijg je nog een gratis drankje ook. Dus dat hebben we maar geprobeerd. En ik moet zeggen (Iris vond het iets minder leuk), het is me goed bevallen.
De volgende dag op naar de tempels dus. Voor niet minder dan $40 per persoon krijg je een toegangskaartje met een foto erop, en mag je de tempels drie dagen bezoeken. Volgens de Lonely Planet is dat niet genoeg, maar wij zijn dan wel uitgetempeld. Het was echt snikheet, we gokken een graad of 37 en het was redelijk windstil. Genoeg om compleet leeg te lopen. Er viel niet tegenaan te drinken.
Als eerste hebben we een bezoek gebracht aan Angkor Thom. Dit was vroeger dus een complete hoofdstad. Binnen de muren staan diverse tempels, de grootste is Bayon. Echt een schitterende tempel. Overal prachtig steensnijwerk en je mocht overal in en op. Dodelijk vermoeiend om de tempel te beklimmen maar verder echt schitterend.
Nadat we nog twee kleinere tempels in de buurt van Bayon hadden bezocht die iets minder spectaculair waren zijn we doorgereden naar Ta Promh (ook wel de jungle temple). Deze tempel is aan zijn naam gekomen omdat hij echt is ‘opgegeten' door de jungle. Ook wederom een prachtig complex volledig overgroeid met enorme bomen. Deze tempel heeft ook bekendheid gekregen omdat hier ooit een aantal scenes uit de Tombraider films zijn opgenomen (zie foto).
Na Ta Promh door naar Angkor Wat. Wederom een aardig bouwwerkje dat slechts 37 jaar heeft gekost om te completeren. Volgens in Angkor Wat gevonden inscripties mede mogelijk gemaakt door 47000 olifanten en een kleine 300000 bouwers. Een megaproject dus, en wederom een schitterende tempel.
Al die tempels lijken wellicht wat saai, maar ik kan jullie verzekeren dat het elke keer weer prachtig is. Het is heel bijzonder om door zulke tempels heen te lopen en al het prachtige steen en houtsnijwerk te bekijken.
Na Angkor Wat terug naar ons (zeer prettige) guesthouse en besloten de dag daarna niks te doen. Niks doen houdt bij ons uitslapen in. Vervolgens opstaan, ontbijten en dan zitten we ons alweer af te vragen ‘wat zullen we vandaag doen'? We kunnen gewoon niet zo goed stil zitten. Dus onze dag niks doen bestond uit een bezoek aan het Cambodian Landmine Museum. Dit viel enigszins tegen, al waren er ook wel weer wat interessante dingen te zien. Daarna hebben we de Bantaey Shrey, de Pre Rup tempel en nog een tempel bezocht waarvan me de naam is ontschoten. De Bantaey Shrey staat bekend om het prachtige steensnijwerk en niet voor niks. Wederom (en ik weet dat ik in herhaling val) schitterend.
Het is hier nu 12:00 's middags. Om 14:00 hebben wij een Cambodian Cooking class. We gaan eerst naar de markt, om vervolgens het schort voor te binden en traditionele Cambodjaanse gerechten te maken en te eten. We hebben daar beiden veel zin in. Morgen staan we weer vroeg op om sportief te gaan doen. Half acht zitten we dan al op de mountain bike voor een fietstocht van 25km door de countryside. Tevens willen we zelf ook nog een dag fietsen huren om nog wat meer tempels te bekijken.
Dus wellicht komt er nog een tweede verhaaltje uit Siem Reap of nog wat foto's. En anders wordt het weer na 10 april, want dan gaan we richting het zuiden van Thailand.
Groetjes ons
Phnom Penh
Vanuit Mae Hong Song zijn we de 31e vertrokken terug naar Chiang Mai. Na het drama met de vorige bus wilde ik (Mark dus) deze keer graag met de minibus. Een klein, redelijk luxe busje waar een man of 12 in kunnen. Tot onze verbazing was die nog goedkoper ook dan de heenreis. Voor omgerekend een kleine €12,50 in de minibus richting Chiang Mai.
Helaas is toch de enige conclusie dat het reizen met het OV in Azie voor mij niet helemaal is weggelegd. Of het nu de grote of de kleine bus is, of de nachttrein ik kan er niet helemaal aan wennen. Misschien ook omdat de ritten elke keer zo lang zijn en niet echt comfortabel. Van 6 uur door de bergen slingeren in een minibus blijk je misselijk te worden. Gelukkig waren we daarop voorbereid en hebben wij een redelijke reis gehad dankzij de Primatour. Het kleine meisje op de achterbank bleek minder gelukkig toen ons de eerste zure kotslucht naar voren kwam zetten. We hebben de strip Primatour nog wel naar achteren doorgegeven, maar het arme kind heeft nog zeker een keer of 8 moeten overgeven. Dus ook deze rit was niet echt een succes.
Aangekomen in Chiang Mai hebben we een nacht doorgebracht in een guesthouse van een Nederlander. Ik was al gewaarschuwd dat je van Chang bier hoofdpijn krijgt, maar het was gezellig en na fles 2 kunnen er nog wel 2 in. Gevolg: weinig slaap en een kater. En we moesten de dag daarna vroeg op om aan onze reis richting Cambodja te beginnen. Niet mijn beste dag dus.
Anyway, ondanks de kater toch een redelijk voorspoedige reis gehad richting Phnom Penh. Dat we van tevoren onze Visa hadden geregeld bleek ideaal. Er stonden lange rijen voor de Visa counters maar wij konden zo doorlopen. Toen wij de douane al door waren werd het achter ons heel druk. Onze bagage kwam direct de band afrollen en onze airport pickup stond al klaar. Veel vloeiender dan dat krijg je het niet op een vliegveld.
De rit naar het guesthouse was mooi. Cambodja is netjes. Althans dat dachten we, want de Asean Summit is hier, dus dat bleek schone schijn. Het is hier gewoon een zooitje, nog net niet zo erg als in India maar ze gaan aardig de goede kant je op. En het verkeer is een en al hectiek. Verkeersregels bestaan hier een beetje, maar voorrangsregels compleet niet.
Onder het motto ‘No Guts, No Glory' vandaag (2 april) een motorcycle gehuurd en richting de Killing Fields gereden. Het blijkt te doen, je moet vooral goed naar voren kijken. De mensen achter je doen dat ook dus die zien jou wel weer. We hebben het tot nu toe overleefd.
De Killing Fields was zeer indrukwekkend. We hadden zo'n koptelefoon op waar we in het Nederlands uitleg kregen over de verschrikkingen. Mensen die hier zijn ge-executeerd waren vaak al dagen, weken of maanden gemarteld in de Tuol Sleng (ook wel S-21) gevangenis. De Killing Fields was hun laatste reis. Hier werden ze gebracht nadat ze een bekentenis hadden afgelegd voor de misdaden tegen het Rode Khmer regime. Vaak nadat ze ook vrienden, familie en bekenden hadden verradden. Allemaal uiteraard onschuldige mensen die daarna hetzelfde lot ondergingen. Tijdens het bewind van Pol Pot en zijn Rode Khmer zijn in zo'n 4 jaar tijd tussen de 1 miljoen en 3 miljoen mensen gestorven. Of in een van de vele Killing Fields, of gewoon puur door honger, ziekte of uitputting. Mensen moesten vaak 14 uur achter elkaar werken op niks anders dan een kommetje rijstsoep.
Na het bezoek aan de Killing Fields zijn we doorgereden naar de S-21 gevangenis. Van origine was dit een scholencomplex. 4 grote gebouwen: A, B, C en D. Gebouw A was voor de bijzondere gevallen (politici uit het vorige regime, politieagenten, bekende intelectuelen etc). B was dat in mindere mate en C en D was voor de ‘normale' mens. Ook tijdens het bezoek aan deze gevangenis riepen de rillingen zo nu en dan over je rug. Hele exposities met foto's van mensen die waren gemarteld, en wanden vol met foto's van mensen die daar gevangen hebben gezeten, en het zeer zeker niet hebben overleefd. De bedden waarop mensen waren vastgebonden, en de martelwerktuigen stonden nog in dezelfde positie in de cellen, met op de wand een foto hoe het tijdens de bevrijding was aangetroffen (toen lag er vaak dus nog iemand op.... dood). Wat bizar is om te realiseren is dat dit allemaal 36 jaar geleden is gebeurd. Mensen van rond de 40 hebben dit allemaal bewust meegemaakt. De rode khmer is nog tot 1998 actief geweest en zelfs financieel gesteund door het westen. Iets wat je niet kunt bevatten.
Het was al met al vandaag een indrukwekkende dag. We hebben een hoop narigheid gezien. Morgen pakken we nog even de grootste markt van Phnom Penh mee. Woensdagochtend vroeg (8.00 al) stappen we (weer) in de bus. Deze keer naar Siem Raep. Tot dan!!
Groetjes Mark en Iris
Mae Hong Song
Het leven in Mae Hong Son is heerlijk. Het is een klein stadje tegen de Birmese grens aan, wat nog niet is overgenomen door het massatoerisme. Het gebied is lange tijd een zelfstandig koninkrijk geweest, maar 100 jaar geleden door Thailand ingenomen. De invloeden zijn deels Birmees, deels Thais en een beetje van henzelf:)
Ik voel mij weer 100% op m'n gemak in Thailand. Het is heerlijk om weer een beetje Thai te kunnen spreken (al ben ik veel woorden vergeten), maar het fijnste vind ik nog, het eten. Toen ik tien jaar geleden een jaar in Thailand was, schreef mijn moeder mij op een gegeven moment: Maak jij nog wat mee daar? Je schrijft alleen maar over wat je de hele dag eet.
Maar daar draait het leven ook om in Thailand. Ze zeggen niet, hoe gaat het ermee? Ze zeggen: Gin kao rujang? Wat betekent: Heb je al gegeten? Ik leef hier van het ontbijt naar lunch (meestal noodlesoep), de heerlijke tussendoortjes, fruit op straat, fruitshakes, de cha-yen en 's avonds natuurlijk het avondeten. Het liefst op een marktje, waar je net een euro voor je maaltijd betaald. En het smaakt altijd goed.
Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn en straks nog in m'n trouwjurk moet passen, maar het overheerlijke eten wint het bijna elke keer van de trouwjurk. Dat wordt heel hard dieten als ik terug ben!
De omgeving is hier prachtig. We zijn vandaag naar een long neck village gereden. Hier wonen al twintig jaar Birmese vluchtelingen, spreken nauwelijks Thai en leven van de toeristen. Zij zijn een soort attractie geworden. De vrouwen dragen ringen om hun nek, en krijgen daardoor een enorm lange nek. De rit er naar toe was prachtig. Het dorp een commerciele bende. De entree is 250 bath (net zo duur als de busreis naar Chiang Mai) en je vindt er alleen maar mensen die hun waar verkopen.
We zijn dus snel weer doorgereden. We hebben diverse punten bezocht, een hotwater spring, een waterval, nog een dorpje. Allemaal niet zo bijzonder, maar dat maakt niet uit, want wat hebben wij heerlijk brommer gereden. Nu zijn we soezig en gaar. Morgen kunnen we nog een paar rondjes rijden op de brommert, voordat we onze reis richting Cambodja beginnen.
Chiang Mai --> Mae Hong Song
De discussie begon eigenlijk al in Nederland. Het liefst reis ik in een ander land zoveel mogelijk per openbaar vervoer. Ook al duurt de reis acht uur, laat mij maar naar buiten kijken, beetje weg soezen, genieten van de omgeving. Dat hoort toch ook bij op vakantie zijn? Mark is een andere mening toegedaan en hij is het liefst zo snel mogelijk op plaats van de volgende bestemming. Het eerste discussiepunt tijdens deze vakantie was dus, gaan we per bus of per vliegtuig naar Mae Hong Son?
De keuze was: acht uur lang met de bus of 45 minuten met het vliegtuig. Dit keer kreeg ik mijn zin. We zouden 250 km lang haarspeldbochtend door de bergen rijden. Mark zag enorm op tegen deze rit, ik had er juist enorm veel zin in. We hadden een dag van te voren onze bustickets gekocht op het busstation en zagen luxe bussen staan, dus dat moest goed komen, toch? Er werd nog gevraagd, willen jullie met de minivan of met de bus, waarop ik volmondig bus antwoordde.
Om kwart over 10 's ochtends kwamen we aan op het busstation. Er kwam een gammele bus aangereden, Mark en ik kijken elkaar bedenkelijk aan. Dat is toch niet onze bus? We hoopten nog dat dit een bus was die eerder vertrok, maar helaas bleek dit niet het geval. Vol goede moed gingen we in de bus zitten, maar het bleek dat voor ons westerlingen zo'n bus niet gebouwd is. Ik zat nog redelijk, maar Mark zijn schouders staken ruim boven de hoofdsteun uit. Mark zat niet lekker, kon z'n kont niet keren en we waren nog niet eens vertrokken!
Uiteindelijk kwamen we toch in de relaxmodus en zaten we weg te doezelen (mede dankzij de primatour), beetje naar buiten te kijken, muziek te luisteren. Het beviel goed en de rit door de bergen was prachtig. We lagen samen te soezen, tot we opeens een harde klap hoorden. Verschrikt kijken we om ons heen. De bus komt tot stilstand, de chauffeur stapt uit en checkt z'n bus. Gelukkig blijkt er niets aan de hand. We rijden door tot het volgende dorpje, waar we even stoppen om wat te drinken en naar de wc te gaan. De chauffeur checkt nogmaals zijn bus, blijkt er een enorm ei op z'n band te zitten. Hier kan hij niet mee door rijden! Dus wordt de garage gebeld. Iedereen moet uit de bus en wachten. Het is wel grappig, in the middle of nowhere in een klein dorpje, zitten we met z'n allen. We checken onze mobiel, blijkt er gewoon gratis internet te zijn! Altijd fijn:)
De buschauffeur belt nog even door, maar er verandert weinig aan de situatie. Ineens stapt de chauffeur in en rijdt weg. Dat is nog niet zo erg, maar ons bagage zit nog in de bus! Gelukkig zijn we niet de enige, maar we maken ons wel enigszins zorgen. Na twee uur wachten, worden we toch een beetje ongerust. Er komt een volgende bus aangereden die ook naar Mae Hong Son gaat. Daar hebben wij weinig aan helaas, want onze bagage ligt dus nog in de andere bus. Gelukkig komt de chauffeur er snel aan en kunnen we onze reis vervolgen. Er zit geen nieuwe band op, maar het lijkt alsof het ei eraf gesneden is. Op hoop van zegen dan maar!
We zijn nog geen tien minuten onderweg of we horen een geluid alsof de band leegloopt. Zelfs ik begin nu een beetje wanhopig te worden. De buschauffeur rijdt onverstoorbaar door. We worden aangehouden door de politie. Die zegt iets over de band. De chauffeur checkt het, maar rijdt daarna gewoon door. Het is inmiddels donker geworden en echt relaxed zitten we niet meer. De chauffeur wil ook naar huis en dat doet hij door hard te rijden. We vermoeden dat het nog zo'n 80 km rijden is, tot we een bord zien: Mae Hong Son: 130 km. Wat? We zijn nog niet eens op de helft!
Ik besluit m'n verstand op nul te zetten. De laatste vier uur zitten we geduldig uit. Om half elf 's avonds komen we aan in Mae Hong Son. Gesloopt. Het busstation is in the middle of nowhere en geen tuktuk te bekennen. Gelukkig is de buschauffeur zo aardig om ons nog even door te rijden naar de stad. We worden voor een hotel afgezet. We proberen nog een taxi oid te regelen naar ons guesthouse, maar dat blijkt niet meer mogelijk. We besluiten maar te overnachten is dit iets te dure, vieze hotel.
De volgende ochtend gaan we zo snel mogelijk hier weg. En nu, nu zitten we heerlijk te relaxen in onze hutjes net iets buiten de stad. We hebben een skootertje, zodat we overal naar toe kunnen. De omgeving hier is prachtig. We hebben geprobeerd een auto te huren, om zelf terug te rijden naar Chiang Mai. Dat gaat niet lukken helaas. Het prijsverschil tussen de bus (12,50 of 85 euro) heeft ons toch doen besluiten om terug met de bus te gaan. De minivan dit keer, en het schijnt dat deze er maar 6 uur over doet... Hopen dat de rit mee valt en ik Mark kan overtuigen dat reizen met het openbaar vervoer ook leuk kan zijn:)