De discussie begon eigenlijk al in Nederland. Het liefst reis ik in een ander land zoveel mogelijk per openbaar vervoer. Ook al duurt de reis acht uur, laat mij maar naar buiten kijken, beetje weg soezen, genieten van de omgeving. Dat hoort toch ook bij op vakantie zijn? Mark is een andere mening toegedaan en hij is het liefst zo snel mogelijk op plaats van de volgende bestemming. Het eerste discussiepunt tijdens deze vakantie was dus, gaan we per bus of per vliegtuig naar Mae Hong Son?

De keuze was: acht uur lang met de bus of 45 minuten met het vliegtuig. Dit keer kreeg ik mijn zin. We zouden 250 km lang haarspeldbochtend door de bergen rijden. Mark zag enorm op tegen deze rit, ik had er juist enorm veel zin in. We hadden een dag van te voren onze bustickets gekocht op het busstation en zagen luxe bussen staan, dus dat moest goed komen, toch? Er werd nog gevraagd, willen jullie met de minivan of met de bus, waarop ik volmondig bus antwoordde.

Om kwart over 10 's ochtends kwamen we aan op het busstation. Er kwam een gammele bus aangereden, Mark en ik kijken elkaar bedenkelijk aan. Dat is toch niet onze bus? We hoopten nog dat dit een bus was die eerder vertrok, maar helaas bleek dit niet het geval. Vol goede moed gingen we in de bus zitten, maar het bleek dat voor ons westerlingen zo'n bus niet gebouwd is. Ik zat nog redelijk, maar Mark zijn schouders staken ruim boven de hoofdsteun uit. Mark zat niet lekker, kon z'n kont niet keren en we waren nog niet eens vertrokken!

Uiteindelijk kwamen we toch in de relaxmodus en zaten we weg te doezelen (mede dankzij de primatour), beetje naar buiten te kijken, muziek te luisteren. Het beviel goed en de rit door de bergen was prachtig. We lagen samen te soezen, tot we opeens een harde klap hoorden. Verschrikt kijken we om ons heen. De bus komt tot stilstand, de chauffeur stapt uit en checkt z'n bus. Gelukkig blijkt er niets aan de hand. We rijden door tot het volgende dorpje, waar we even stoppen om wat te drinken en naar de wc te gaan. De chauffeur checkt nogmaals zijn bus, blijkt er een enorm ei op z'n band te zitten. Hier kan hij niet mee door rijden! Dus wordt de garage gebeld. Iedereen moet uit de bus en wachten. Het is wel grappig, in the middle of nowhere in een klein dorpje, zitten we met z'n allen. We checken onze mobiel, blijkt er gewoon gratis internet te zijn! Altijd fijn:)

De buschauffeur belt nog even door, maar er verandert weinig aan de situatie. Ineens stapt de chauffeur in en rijdt weg. Dat is nog niet zo erg, maar ons bagage zit nog in de bus! Gelukkig zijn we niet de enige, maar we maken ons wel enigszins zorgen. Na twee uur wachten, worden we toch een beetje ongerust. Er komt een volgende bus aangereden die ook naar Mae Hong Son gaat. Daar hebben wij weinig aan helaas, want onze bagage ligt dus nog in de andere bus. Gelukkig komt de chauffeur er snel aan en kunnen we onze reis vervolgen. Er zit geen nieuwe band op, maar het lijkt alsof het ei eraf gesneden is. Op hoop van zegen dan maar!

We zijn nog geen tien minuten onderweg of we horen een geluid alsof de band leegloopt. Zelfs ik begin nu een beetje wanhopig te worden. De buschauffeur rijdt onverstoorbaar door. We worden aangehouden door de politie. Die zegt iets over de band. De chauffeur checkt het, maar rijdt daarna gewoon door. Het is inmiddels donker geworden en echt relaxed zitten we niet meer. De chauffeur wil ook naar huis en dat doet hij door hard te rijden. We vermoeden dat het nog zo'n 80 km rijden is, tot we een bord zien: Mae Hong Son: 130 km. Wat? We zijn nog niet eens op de helft!

Ik besluit m'n verstand op nul te zetten. De laatste vier uur zitten we geduldig uit. Om half elf 's avonds komen we aan in Mae Hong Son. Gesloopt. Het busstation is in the middle of nowhere en geen tuktuk te bekennen. Gelukkig is de buschauffeur zo aardig om ons nog even door te rijden naar de stad. We worden voor een hotel afgezet. We proberen nog een taxi oid te regelen naar ons guesthouse, maar dat blijkt niet meer mogelijk. We besluiten maar te overnachten is dit iets te dure, vieze hotel.

De volgende ochtend gaan we zo snel mogelijk hier weg. En nu, nu zitten we heerlijk te relaxen in onze hutjes net iets buiten de stad. We hebben een skootertje, zodat we overal naar toe kunnen. De omgeving hier is prachtig. We hebben geprobeerd een auto te huren, om zelf terug te rijden naar Chiang Mai. Dat gaat niet lukken helaas. Het prijsverschil tussen de bus (12,50 of 85 euro) heeft ons toch doen besluiten om terug met de bus te gaan. De minivan dit keer, en het schijnt dat deze er maar 6 uur over doet... Hopen dat de rit mee valt en ik Mark kan overtuigen dat reizen met het openbaar vervoer ook leuk kan zijn:)